Holland-Australia 2 - Hendosweb-NL

Ga naar de inhoud
Familie J. Henderson
Australië
1959—1963



Toen wij uit
Rotterdam vertrokken….




Het was 17 maart 1959 toen het motorschip de Sibajak vertrok vanuit de Lloydkade in Rotterdam. Ze was onlangs verkocht voor de sloop en maakte haar één na laatste vaart met emigranten naar Australië. Het was een triest einde voor een prachtig schip dat in 1928 gebouwd werd en als passagier schip tussen Java en Rotterdam dienst deed. In 1941 werd de Sibajak omgebouwd voor het vervoer van oorlogs personeel, vervolgens in 1946 teruggeleverd aan de Nederlandse Regering en ingezet voor vervoer van troepen naar Indië. In 1952 verbouwd door N.V. Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, Rotterdam tot volledig emigrantenschip.



Op deze reis zaten aan boord de Familie Henderson; Jan en Dora met hun kinderen Hans, Rob en Dick. Ik ben Hans en was toen nog maar 8 jaar oud. Dit verhaal is door mijzelf geschreven met de hulp van herinneringen van mijn familie en anderen passagiers.

De loopplank werd met veel lawaai omhoog gehaald, het anker werd gelicht, de touwen werden losgemaakt en langzaam dreven we met 1500 mannen en vrouwen aan boord van de kade, de haven uit en de zee op. De reis was begonnen, een tocht van ongeveer zes weken. Ons ship rammelde aan alle kanten en met een sterke wind vlogen de stukken roest om je oren.

Onze moeder had een vier persoons hut met de kinderen en Pa sliep met andere mannen op een grote zaal.

                                            


Onze eerste stop was Southhampton, waar we Engelse emigranted opnamen. We mochten niet van boord en ik was blij dat we de volgende ochtend al weer op zee zaten.

Ik vond het leven op zo’n groot schip prachtig, er was altijd wat te doen of te zien. Het duurde ongeveer zes dagen voor dat we weer land zouden zien.

Onze tweede stop was Willemstad op het toen Nederlandse eiland van Curaçao. Het was in de avond toen we aankwamen en mijn broertje Dick herinnert zich nog die grote bootbrug die open ging zodat het schip de haven kon binnen varen.




De Koningin Emmabrug is een kenmerkende pontonbrug in het centrum van Willemstad. De Emmabrug is gebouwd in 1888 en is 168 meter lang en de enige drijvende houten draaibrug ter wereld. De brug drijft op zestien pontons en de brugwachter opent de brug voor de scheepvaart door hem in zijn gehele lengte naar de walkant te varen.



Je kon ook wel zien dat hier veel Nederlanders woonde want de huizen zagen eruit als of ze in Amsterdam hadden moesten staan. We mochten hier voor het eerst even het schip af om onze benen te strekken en langs de kade te lopen. Het was erg warm en vrij benauwd, aangezien we nu zo dicht bij de evenaar zaten.

We stopten eerst nog even in San Cristobal - Ma vertelde dat in de haven een Nederlands echtpaar naar Nederlanders zocht om iets over Nederland te vertellen. Dick herinnert zich nog dat we drank dronken uit gekleurde metalen bekers. Hij is hier nog steeds dol op.

Het varen door het Panamakanaal maakte een grote indruk op mij. Iedere keer wanneer het schip in de sluizen om hoog werd getild en daarna weer naar beneden zakte, was dat een sensationele belevenis. Soms voeren we zó dicht langs de kant van het kanaal, dat je bijna de sinaasappels van de bomen kon plukken. De kleine treintjes die het schip door de sluizen heen trok vond ik het leukste. Het duurde niet lang of we zaten weer op zee.

Het was trouwens geen luxe reis, want onze reis was door de staat betaald, inclusief wat zakgeld. Wij aten onder in het schip aan lange tafels. Er waren ook passagiers die hun reis zelf hadden betaald en die aten ergens anders aan aparte tafeltjes. Mijn vader was vaak te vinden in de grote lounge op het bovendeck en sloeg daar het nodige naar binnen.





    

Op een gegeven moment passeerden wij de evenaar. Daarbij werden alle passagiers, die dat voor de eerste keer mee maakte, symbolisch gedoopt. We kregen ook allemaal een diploma van Neptunus de Griekse God van de Zee.

Volgende stop was Pape’ete, Tahiti, waar wij vroeg in de ochtend arriveerde. Wat een schoonheid van een eiland. Het schip lag aan de kade en keek zo het stadje in. Na we langs de loopplank aan de kade kwamen kregen we allemaal bloemen van prachtige meisjes gekleed in rokjes van gras.

Mijn moeder had zonnebrillen en slippers gekocht want we hadden allemaal last van de zon. We liepen ook gelijk de straat in waar er een marktdag was. Mijn moeder vond dit natuurlijk erg mooi. Ook was er iemand de hele dag aan het hameren op het eiland dus alles was vrij druk. Het schip verliet pas om 11 uur die avond dus we bleven zo lang mogelijk aan land.



   

En weer gingen we verder, omringd door vliegende vissen, die afkwamen op het afval, die overboord werd gegooid. Af en toe cirkelden zeemeeuwen boven het schip; een teken dat we dan heel dicht bij land waren. Soms voeren wij wel veertien dagen zonder land te zien.

Nog even legden we aan in Wellington, Nieuw Zeeland. We namen hier een bustocht naar een heuvel waar wij over de haven heen keken. Mijn moeder maakte een opmerking dat het zuiden mooier is dan het noorden.



   



Drie dagen voor we aan land zouden gaan in Australië stak er een enorme storm op. Het schip verkeerde in grote nood en trilde en schudde aan alle kanten. Alles wat los, maar ook vast zat vloog door de lucht. De Molukse bemanning raakte in paniek, ook mijn moeder gilde het uit, toen ook de koffers door de hut werden geslingerd. Het schip was vrijwel stuurloos geworden. Honderden borden met soep vlogen in ėėn klap van tafel en overal hoorde je het gerinkel van scherven. Ik vond het allemaal prachtig en besefte op dat moment helemaal niet dat we op het punt stonden te verdrinken. Later hoorde we pas in wat voor gevaar we hadden gezeten. De kranten hadden er vol van gestaan.

Gekukkig ging de storm weer liggen en eindelijk nadat zeven lange weken van varen, wachten, rondhangen en in de verte turen, zagen we de kust van Australië voor ons opdoemen. Onze eindbestemming was Sydney met een van de mooiste havens in de wereld.





Enkele souveniers en bezienswaardigheden van het passagiersschip de Sibajak.
1928 Deck Plan



Menu kaarten met tekeningen van Anton Pieck.
Weet niet of wij die kregen of dat deze bestemd waren voor betaalende passagiers.
Wel erg interesant.
  

  

  

Emigratie papieren van onze aankomst in Australië.

Veel dank aan ssmatitime.com voor gegevens en fotos van de MS Sibajak.
Voor medere gegevens en andere fotos sla dan hier even aan http://ssmaritime.com/sibajak1.htm

Copyright 2020 - hendosweb.com
Terug naar de inhoud